1800’lü yıllara kadar deniz kenarında küçük bir kasaba olan ve Tarsus’un gölgesinde kalan Mersin, bu zamandan sonra özellikle limanın açılmasıyla hızla gelişmiştir. Zaman geçtikçe şehrin odağı, nüfusu ve ekonomisi Tarsus’tan Mersin’e kaymıştır. Lübnan’daki Hıristiyan Maroniler ile Müslüman Dürziler arasındaki çatışmalardan dolayı bazı Maroni aileler Mersin’e gelip yerleşmişlerdir.  Yine Tarsus’tan Mersin’e göç eden Katoliklerin artmasıyla ibadethane ihtiyacı ortaya çıkınca Katolik Hristiyan cemaat Osmanlı Devleti’nden talepte bulunmuş ve 1853 yılında Sultan Abdulmecit ibadethanenin inşaatı için bir ferman çıkarmıştır.

 

Fermanın çıkması üzerine 1854 tarihinde, Tarsus’ta görevli Peder Antonio ile yardımcısı Peder Vincenzo Mersin’e taşınmış ve henüz kilise inşaatı başlanmamış arazi üzerinde geçici bir ibadethane açmışlardır. Yine burada Katolik çocukların eğitimi amacıyla dört sınıf açmışlar ve adını  “Padovalı Saint Antuan Koleji” koymuşlardır.

 

1890lı yıllarda başlayan kilise inşaatı 1898 yılında bitmiştir. 1991 yılında ise Katoliklerin merkezi olan Vatikan tarafından ibadethanenin adı Latin İtalyan Katolik Kilisesi olarak değiştirilmiştir.  Günümüzde bu yapı, ülkemizdeki sayılı katedrallerdendir. Katedraller, başında bir piskoposun bulunduğu ve bölgedeki diğer Katolik kiliselerinin de bağlı olduğu dini yapılardır.